Historia

Historia marki Lambretta 

 

Ruch uliczny we włoskich miastach zdominowały wszędobylskie małe, bzyczące jednoślady - skutery. Są wszędzie i jeżdżą nimi wszyscy. Przedstawiamy  jednego z głównych aktorów skuterowego boomu lat 50. Lambrettę.

Aby dobrze poznać pojazd, musimy coś wiedzieć o jego twórcy. Ferdinando Innocenti już w młodości przejawiał techniczne zdolności i przedsiębiorczy charakter. W wieku zaledwie 18 lat założył swą pierwszą firmę. W 1922 r., kiedy był już dojrzałym, 31-letnim mężczyzną, przeniósł się do Rzymu. W nowym zakładzie pracował nad doskonaleniem metod produkcji rur stalowych. Po dziewięciu latach działalności przenosi się do Lambarte - przemysłowego przedmieścia Mediolanu. Tam powstaje fabryka wyrobów stalowych będąca podstawą rodzącego się przemysłowego imperium Innocenti. Na przeszkodzie dalszego rozwoju firmy staje wojna. Prawie cała fabryka w Lambarte zostaje obrócona w gruzy. 

Zaczyna się nowe życie. Po wojnie Innocenti musi nie tylko odbudować zakłady, ale również stworzyć taki produkt, który pozwoli szybko postawić firmę na nogi. W zniszczonym wojną kraju istniało duże zapotrzebowanie na prosty i tani środek lokomocji. Jednoślad wydawał się idealnym rozwiązaniem, lecz na rynku działało już wielu renomowanych producentów motocykli. Innocenti pomyślał więc o skuterze, a za inspirację przy opracowaniu projektu posłużyły konstrukcje lekkich motorynek używanych w czasie wojny przez spadochroniarzy. Prototyp skutera o nazwie Lambretta został zaprezentowany w 1946 r., a więc w tym samym czasie, kiedy koncern lotniczy Piaggio rozpoczął produkcję legendarnej Vespy. Seryjną produkcję Lambretty - modelu A rozpoczęto w 1947 r. Oba konkurujące ze sobą skutery od razu zdobyły dużą popularność. Niewielkie rozmiary i masa jednośladu toczącego się na małych kółkach sprawiały, że skuter "był łatwy do ogarnięcia" nawet dla niewprawionych w jeździe gospodyń domowych, a w razie konieczności maszynę można było garażować nawet w mieszkaniu. 


Model A Lambretty napędzał dwusuwowy silnik o pojemności 124 ccm. Trzy biegi przełączało się nożnie, a tylne koło napędzał wał. Podstawą konstrukcji podwozia była rama wykonana z rur o małej średnicy. Tylne koło osadzono w niej na sztywno, a przednie prowadził prosty widelec. Resorowanie zapewniały elementy gumowe. Rok później pojawia się nowy model B. Główne założenia konstrukcyjne pozostały bez zmian, wprowadzono jednak wiele istotnych ulepszeń. Jeździec mógł już cieszyć się komfortem dzięki zawieszeniu tylnego koła, oprócz tego zastosowano ręczną zmianę biegów. 

Aby zareklamować swe pojazdy, firma Innocenti podejmowała spektakularne próby bicia 
rekordów szybkości. Już w 1949 r. Mario Angonoa, Orsete Brunori, Umberto Masetti i Riccardo Rizzi, zmieniając się za kierownicą lekko zmodyfikowanej Lambretty, ustanowili 13 rekordów w długodystansowej jeździe. Te wyczyny oczywiście nie pozostają bez echa i Lambretty sprzedają się jak ciepłe bułeczki. W 1950 r. z linii produkcyjnych Innocenti zjeżdża dziennie 300 skuterów. Wprowadzone w tym roku modele C i LC posuwają ewolucję skuterów Lambretta o krok dalej. Wprowadzono nowy typ ramy z pojedynczą centralną rurą o dużej średnicy i widelec z wahaczem wleczonym. Właśnie rurowa rama była jedną z cech, które odróżniały Lambrettę od konkurencyjnej Vespy, której podwozie i jednocześnie nadwozie stanowiła samonośna karoseria wykonana z blaszanych wytłoczek. Silnik Lambretty umieszczono pod siodłem kierowcy przed tylnym kołem, a nie tak jak u konkurentki obok niego. Dzięki temu Lembretta była lepiej wyważona, co miało pozytywny wpływ na własności prowadzenia. Tylne koło napędzał wał, a jego obudowa pełniła jednocześnie rolę wahacza. Bardziej luksusową wersję LC od podstawowej C odróżniały zgrabne blaszane osłony kryjące jednostkę napędową.W 1951 r. specjalnie przygotowany, wyposażony w opływową karoserię skuter Lambretta z silnikiem o pojemności 125 cm sześc. prowadzony przez Romolo Ferri osiągnął prędkość 195 km/h. Ten niesamowity jak na owe czasy wyczyn stanowi doskonałą wizytówkę możliwości, jakie drzemią w tym niepozornym jednośladzie. Skuterowa moda zatacza coraz szersze kręgi. W tym samym roku znana niemiecka firma NSU rozpoczyna licencyjną produkcję Lambretty. Następcą serii C, LC jest seria D, LD wprowadzona w 1954 r. Produkowano wersje z silnikiem o pojemności 125 i 150 cm sześc. Pod względem popularności nowe modele biją swych poprzedników na głowę. W latach 1954-58 fabrykę Innocenti opuściło 414 tys. tych uroczych jednośladów.

Za Świat motocykli - Karol Piasecki


CIĄG DALSZY NASTĄPI


 

 

 

 

 

 

 

 

Historia Lambretty - Lambretta 125 - 150 Li II

Lambretta 125 - 150 Li II

Dane techniczne

Producent: Innocenti Soc. Generale Per L'Industria Metallurgica E Meccanica, Milano, Italia.
Ilość wyprodukowanych sztuk: 111 087 szt. modelu 125 Model 150 - 206 020 szt.
Silnik: jednocylindrowy dwusów chłodzony powietrzem o pojemności 123 cm3, średnica x skok 52 x 58 mm (125) i 148cm3, 57 x 58 mm (150).
Moc: 5.2kM przy 5,200obr/min (Li 125)i 6.5kM przy 5,300obr/min(Li 150)
Stopień sprężania: 1:5,2(125) i 1:6,5 (150).
Głowica i cylinder: aluminium i odlew żeliwny.
Chłodzenie: wymuszone, dmuchawą.
Iskrownik Pradnica: Filso, Ducati lub Dansi magneto.
Zapłon: 22 - 24 stopni przed górnym zwrotnym punktem, albo inaczej 32 - 33 mm po obwodzie magneta.
Świeca: Bosh 225-240 z długim gwintem.
Szczelina przerywacza: 0,35 - 0,45 mm
Gaźnik 1960: dell'Orto MA18BS5 (125), dell'Orto MA19BS5 (150).
Gaźnik 1961: dell'Orto MA18BS7 (125), dell'Orto MA19BS7 (150).
Starter: roruch nożny.
Olej skrzyni biegów: Agip-Energol SAE 90, 600cm3.
Olej przekładni tylnej: ---
Mieszanka: 2%.
Sprzęgło: wielotarczowe, mokre.
Przekładnia: 4 - biegowa z reczną zmianą.
Przeniesienie napędu: podwójny łańcuch.
Rama: spawana z rur stalowych.
Instalacja elektryczna: 6 Volt bez akumulatora (125), 6 Volt z 8 amp. akumulatorem (150).
Zawieszenie przednie: koło wleczone, wahacz.
Zawieszenie tylne: wahacz za który sluży obudowa łańcucha napędowego, podparty amortyzatorem.
Koła: dzielone felgi, ogumienie 3,50 x 10 Pirelli lub Ceat.
Ciśninie ogumienia: 0,9 atm przód, 1,25 atm tył.
Hamulce: bębnowe.
Cieżar (bez paliwa i wyposażenia): 104 kg (125) i 105 kg (150).
Zużycie paliwa: 2,1 l/100 km (125), 2,2 l/100 km (150).
Pojemność zbiornika: 8,5litra.
Prędkość maksymalna: 75-77 km/godz (125), 84-86 km/godz (150). Inne źródło podaje: 68-70 km/godz (125), 78-80 km/godz (150).
Cena: 132 000 lirów (125), 150 000 lirów (150).




Rys historyczny

Innocenti wyprodukował 111 087 sztuk Li 125 II, numery seryjne ramy rozpoczynały się od 700 001. Oraz 206 020 sztuk Li 150 II (162 040 szt. wyprodukowane we Włoszech, 43 980 szt. wyprodukowane w Indiach, Brazylii, Chile i Argentynie), o numerach ramy rozpoczynających się od 800 001. Tessera podaje, że dla tych 162 040 sztuk wyprodukowanych we Włoszech, numery seryjne rozpoczynały się od numeru 900 001.
Produkcje rozpoczęto w październiku 1959 roku, a zakończono w listopadzie 1961 roku. Można zatem powiedzieć, że Li schodziła z linii przez 3 + 12 + 11 = 26 miesiecy. Dzieląc przez 26 ilości wyprodukowanych skuterów, wychodzi prawie 4,3 tys. sztuk na miesiac (125) oraz prawie 8 tys. sztuk na miesiąc (150). Razem wyprodukowano ponad 317 tys. sztuk tego przepięknego modelu.
Wersja 125 oferowano jedynie w 2-tonowej szarości (kolor podstawowy był jaśniejszy, a wykończenie ciemniejsze). Modele 150 były dostępne w dwukolorowym wykończeniu; podstawowym kolorem był szary ale osłony silnika, osłona kierownicy i pas przodu w którym mieścił się reflektor, malowano na: niebiesko, czerwono, zielono, pomarańczowo, żółto i w kolorze "coffee". Serię 2 cechował reflektor wbudowany w osłonę kierownicy. Ulepszenia dotyczyły także silnika. Z modelu Li II wywodzi się model T.V. W większości Li II dostarczane były z osobnymi siedzeniami dla kierowcy i pasażera. Później w standardzie montowano jedno podwójne siedzenie.
Modele 125 / 150 Serii II okazały się najlepiej sprzedającymi się skuterami w historii firmy Innocenti. Rekordowa wielkość produkcji wynosila 74 sztuki na godzinę. Ciekawostką jest to, że te modele jeżdżą na mieszance 2%, ale Innocenti, poprzez swoich dealerów zalecał mieszankę 5%. Tak na wszelki wypadek ...
To tyle co do Serii II.

Lata produkcji: 1959 - 1961